Η ΓΝΩΜΗ ΤΗΣ ΡΕΝΑΤΑΣ
γεια σας, τα καταφερα μετα απο μερες να επιστρεψω στο χωραφι της δημητρας....
για 1εβδομαδα περιπου δεν διαβαζε τον κωδικο μου????
στο μεταξυ οπως ειδα, δωθηκαν μαχες στον τιμιο αγωνα της τεχνης και της επιστημης...εαν θελετε την καθυστερημενη γνωμη μου, λοιπον ειναι η εξης...προφανως και μας βασανιζε η ανησυχια απο την αρχη για τα υλικα και με τον ενα ή τον αλλο τροπο απωθουσαμε στο μελλον την οποια οριστικη αποφαση, ισως και γιατι η ιδεα δεν ηταν ποτε το υλικο καθ΄αυτο , αλλα οι χαραξεις। ιδεα ησαν οι σιδηροτροχιες, αλλα αυτη την παθιασμενη ιδεα την απαρνηθηκαμε ψιλοευκολα/δικαιολογημενα(?), θυμαστε ποτε και γιατι, αυτη η ιδεα σωστη ή λαθος ,αξιζε το ρισκο। τωρα τα λιθινα με την μια ή την αλλη αποχρωση δεν εμπεριεχουν ρισκο, νομιζω οτι δυσκολα θα αποτυχει η οποια τελικη λυση γιατι η χρηση στο τελος θα τα κανει ολα ιδια, οχι οτι δεν προτιμω κατι, αλλα...οπως ειπε και ο κωστας, κατι θα μπορουμε να αλλαξουμε βελτιωνοντας εαν ερθει η ωρα της κατασκευης, που θα ωριμασει κι αλλο μεσα μας...।
ως προς τις υφες συμφωνω και συμμεριζομαι την ανησυχια γιατι θεωρω οτι εξισου με την οπτικη εντυπωση , εκτιματε η αισθηση της αφης των υλικων, μην γλιστρανε οι περαστικοι, μικρες γυαλιστερες κηλιδες/μεγαλα θαμπα-απορροφητικα δαπεδα, βοτσαλωτα που δεν πρεπει να σκοτωνεται το πιτσιρικι που σκουντουφλα κλπ
τελος...
δεν την φοβαμαι την πολυχρωμια, ισα ισα που ειδα κατι δειγματα ριτσωνας στο γραφειο και μου φανηκαν πολυ ροζ-καφε/μουντα/με νερα /με νερακια... και θυμηθηκα οτι πορφυρο δυνατο της φωτιας ελληνικο μαρμαρο δεν υφιστατε γιαυτο στραφηκαν ολοι στο περσικο।ασε που δεν θελω να σκεφτω οτι τα κυκλακια στην αιολου / στο υψος των λουκουμαδων, ειναι ριτσωνας ή κατι παρεμφερες...
δεν φοβαμαι ουτε την τυχουσα πολυλογια στα υλικα, θεωρω οτι εφτιαξαν μεταξυ τους μια οικογενεια, ειναι συγγενη ειτε χρωματικα, ειτε ως υφη, ειτε ως λογικη χρησης।πχ οι κρηνες δεν γεννιονται απο το υλικο της βασης πια, αλλα πεισθηκα οτι θα εχουν μια συναφεια με το συνολο, στην πραξη।
...και τελικα νομιζω οτι δεν υπαρχει πιο σπουδαιο, αλλα και σημαντικο για την ουσια της μελετης απο το να συζηταμε ιδεες εστω και την τελευταια στιγμη, για κατι που μπορει ακομα να αλλαξει, οχι για να καθυστερησουμε, αλλα για να εμπλουτησουμε και να βελτιωσουμε την προταση/ φοβαμαι για οτι δεν κανουμε, δεν θιξουμε ως ζητημα, δεν μας προβληματισει....οτι μας προβληματιζει και ενσωματωνεται στη μελετη την ολοκληρωνει, ο,τι παραβλεψουμε εκουσια ή ακουσια θα υποβαθμισει το επιπεδο της δουλειας μας και θα κανει το αποτελεσμα πιο ανεξελεγκτο-τυχαιο , αρα κακο। η μελετημενη /με σκεψη λεπτομερεια μπορει μεν να αποτυχει αλλα εμπεριεχει τον προβληματισμο,το πνευμα του αρχιτεκτονα, η τυχαια λυση εαν αποτυχει θα ειναι ερασιτεχνισμος, ασχετοσυνη, μη αρχιτεκτονικη...
καποια δειγματα μαρμαρων στο γραφειο με καλη υφη δεν λεγονταν χτυπητα αλλα αμμοβολημενα ,και επειδη ησαν μαλακα σαν υλικο δεν εγδερναν εμοιαζαν σαν να ειχαν τριφτει μετα και τους ειχε φυγει η αγριαδα।
οκ, θα παρω εγω στο δημο...αυριο τριτη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου